www.FxPedia.com

 
       
آريان فاركس پديا

بانک مرکزی ایالات متحده

فدرال رزرو ایالات متحده- که در محاوره به عنوان «FED» شناخته می‌شود - بانک مرکزی سیستم بانکی ایالات متحده است. فدرال رزرو که توسط مصوب 1913 بانک فدرال ایجاد شده است، مسؤول اجرای سیاست‌های پولی کشور، نظارت بر سیستم بانکی و مدیریت تولید و توزیع پول ایالات متحده است. درحالی‌که بانک فدرال ایالات متحده درجه بالایی از خودمختاری در مورد سیاست‌های پولی را دارد، در نهایت مسؤول پاسخگویی به دولت و رئیس جمهور است. [1]

محتویات[hide]

 

تاریخچه فدرال رزرو

در اواخر قرن 19 و اوایل بخشی از قرن بیستم، اقتصاد ایالات متحده دچار چندین شکست بانکی شد که این امر باعث محدودشدن کسب‌و‌کار و اختلالات دیگر در اقتصاد این کشور شد. بانکداری، برای اکثر موارد، در این دوره غیرمنظم بود، و این امر همراه با ناتوانی سیستم در ارائه نقدینگی کافی برای مؤسسات سپرده‌گذاری در زمان بحران، باعث شد بسیاری از بانک‌ها از پس تقاضای بدهی سپرده برنیایند. در طول «رکود اقتصادی بزرگ» دهه 1930، بیش از ده هزار بانک به دلیل عدم وجود نقدینگی، ورشکست شدند.

در این زمان در بسیاری از شهرهای کوچک سراسر ایالات متحده، بانک‌های محلی تنها تأمین‌کنندگان ارز بودند و افزایش ناگهانی تقاضا اغلب به فقدان پول نقد برای اقتصاد محلی منجر می‌شد. به خاطر داشته باشید که این قبل از در دسترس‌بودن گسترده اعتبارات بود، بنابراین کسب‌وکار و مصرف‌کنندگان هر دو در اتکا به پول نقد برای پرداخت صورت حساب و تأمین نیاز خانواده‌های خود بودند. کمبود ارز یکی از مشکلات واقعی بود که گاهی حتی به پیش‌پرداخت، ورشکستگی اشخاص و شرکت‌ها، و سایر مشکلات جدی در اقتصاد منجر می‌شد.

در پاسخ به این مشکل و سایر مشکلات در سیستم، کنگره ایالات متحده قانون فدرالی تصویب کرد که به ایجاد بانک مرکزی  فدرال رزرو برای ایالات متحده منجر شد. تصویب قانون فدرال رزرو به منظور تأسیس «بانک فدرال رزرو»، برای انعطاف‌پذیرکردن ارز، دستیابی به وسایلی برای دوباره کم‌کردن قیمت اوراق و اسناد بهادار، ایجاد نظارت مؤثرتر بر روی سیستم بانکی ایالات متحده و غیره بود. [2]

این امر در 23 دسامبر 1913 توسط رئیس‌جمهور وودرو ویلسون (بیست‌وهشتمین رییس جمهور آمریکا) به قانون تبدیل شد. در این قانون، زمینه‌ها برای پیدایش سیستم فدرال رزرو ایالات متحده آمده است. اگرچه در درجه اول به‌عنوان ابزاری برای حصول اطمینان کوتاه‌مدت از کفایت مالی سیستم بانکی ایالات متحده ایجاد شده بود اما به‌زودی مشخص شد که این قانون، پیامدهای بسیار وسیعتری از طریق عبور از یک سری قوانین دیگر دارد؛ از جمله:

  قانون بانکداری (1935)
  قانون استخدام (1946)
  قانون نظارت بانکی سیستم
 
  قانون بانکداری بین المللی (1978)
  قانون کنترل پول (1980)
  قانون اصلاح ، بهبود و اجرای موسسات مالی (1989)
 


اختیارات فدرال رزرو

با تغییرات و به‌روزرسانی قانون فدرال رزرو مصوب سال 1913، نقش سیستم فدرال رزرو  به‌طور چشمگیری از طرح اولیه آن توسعه یافته‌تر شده است. بانک مرکزی هم‌اکنون اختیارات خود را به قرار زیر تعریف می‌کند:[3]
 
1
- هدایت سیاست‌های پولی کشور توسط نفوذ در پول و شرایط اعتبارات در اقتصاد برای ایجاد اشتغال کامل و ثبات قیمت‌ها.
2- نظارت و تنظیم مؤسسات بانکی برای اطمینان از ایمنی و درستی سیستم بانکی و مالی کشور و حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان.
3- حفظ ثبات نظام مالی و پیشگیری از خطر سیستماتیک که ممکن است در بازارهای مالی به وجود آید.
4- ارائه برخی خدمات مالی به دولت آمریکا، افراد عمومی، مؤسسات مالی، نهادهای رسمی‌ و خارجی که نقش مهمی ‌در سیستم عامل پرداخت کشور دارد.
 

مسئوليت

همچنین فدرال رزرو مسؤول اجرای سیاست‌های پولی است که برآورده‌‌کننده اهداف سیاست مالی دولت است، اما هنوز هم به‌عنوان سیاستگذاری پولی و نقش بانک مرکزی [بانک مستقل مرکزی] وجود دارد که تضمین می‌کند که تصمیم‌گیری‌های پولی گرفته‌شده توسط فدرال رزرو همچون تنظیم نرخ بهره کوتاه‌مدت، به تأیید رئیس‌جمهور یا سایر اعضای شاخه اجرایی دولت آمریکا نیاز ندارند. با وجود توانایی فدرال رزرو برای اجرای سیاست‌های پولی بدون نیاز به تأیید خاص، هنوز این سیستم در معرض نظارت است. بررسی منظم فدرال رزرو توسط کنگره انجام می‌گیرد که قادر است تغییر مسؤولیت کلی فدرال رزرو از طریق قانون تحمیل کند. همچنین انتظار می‌رود که بانک فدرال به‌وضوح دستورالعمل‌هایی برای حمایت اهداف اقتصادی و مالی دولت را اعمال کند.


بودجه فدرال رزرو

هنگامی ‌که قانون فدرال رزرو ایجاد شد، یک شرط اصلی برای دور نگاه‌داشتن فدرال رزرو از فشارهای سیاسی هر روزه لازم بود. علاوه بر این‌که تصمیم‌گیری‌های سیاسی بدون نیاز به تأیید مستقیم دولت قابل اجرا هستند، این قانون مقرراتی را برای بانک فدرال ایالات متحده فراهم آورد تا خود بودجه باشد و بدین‌وسیله نیازمند منابع مالی کنگره برای فراهم‌کردن بودجه کارکردش نباشد. این امر، باعث حذف بررسی هزینه‌های کنگره که سایر دولت‌ها باید با آن مواجه شوند، می‌گردد، اما به منظور حصول اطمینان از پاسخگویی مالی، بررسی مستقل توسط حسابرسی از خارج این سیستم انجام می‌گیرد.

فدرال رزرو بخش وسیعی از درآمد خود را از طریق منافع حاصل از سرمایه‌گذاری در اوراق بهادار ایالات متحده در بازار آزاد دریافت می‌کند. این بانک همچنین سود سرمایه‌گذاری خارجی، هزینه‌های پرداخت‌شده توسط مؤسسات سپرده‌گذاری برای پرداخت خدمات از قبیل پرداخت چک، انتقال بودجه، و بهره وام‌ها به مؤسسات سپرده‌گذاری را نیز دریافت می‌کند. هرگونه سود باقیمانده از این منابع پس از این‌که بانک فدرال ایالات متحده هزینه‌های عملیاتی خود را پرداخت کرد، به وزارت خزانه‌داری آمریکا واریز می‌شود. هنگامی ‌که در ابتدا کنگره ایجاد سیستم فدرال رزرو را بررسی می‌کرد، یکی از اولویت‌های اصلی اطمینان از نمایندگی آن در تمامی ‌مناطق کشور بود. به منظور فراهم‌آوردن این امر، آژانس مرکزی با نظارت قوی بر مجموعه‌ای از بانک‌های فدرال منطقه‌ای رویکرد برجسته‌ای ارائه می‌کند. این ساختار بر اساس تأسیس هیأت فرمانداران است که این هیأت از اعضای بانک‌های فدرال رزرو منطقه‌ای تشکیل شده‌اند. هیأت فرمانداران فدرال رزرو متشکل از هفت عضو است، که همگی از سوی رئیس‌جمهور ایالات متحده برای مدت زمان 14 سال منصوب می‌شوند. به منظور عملی‌شدن این انتصاب، آنها همچنین باید توسط مجلس سنای ایالات متحده تأیید گردند. تمامی‌ انتصابات اعضای هیأت فرمانداران فدرال رزرو برای یک دوره 14 ساله است، تا مطمئن شوند که این هیأت در یک زمان چند فرماندار را از دست نمی‌دهد. هیات فرمانداران در واشنگتن دی سی مستقر است و مسؤول تعیین سمت و سوی فعالیت خود از طریق توجه به سیاست‌های پولی کشور است. هیأت فرمانداران همچنین در نظارت و کنترل صنعت بانکداری شرکت می‌کند و در سیستم بانک فدرال رزرو حدود 900 عضو دارد. علاوه بر این، بیش از 5000 شرکت بانکی ناظرو بانک ملی وجود دارند که به وسیله قانون مستلزم به کار تحت حوزه قضایی فدرال رزرو هستند.[4]


انتصاب رئیس و نایب رئیس

رئیس‌جمهور ایالات متحده، یک رئیس و یک نایب‌رئیس برای فدرال رزرو کاندید می‌کند که انتصاب این مدیران نیاز به تأیید مجلس سنا دارد. این دوره‌ها 4 ساله است و نامزدها باید از اعضای هیأت‌مدیره و یا هم‌زمان منصوب‌شده در هیأت‌مدیره باشند تا بتوانند برای ریاست یا نایب ریاست نامزد شوند. برخلاف شورای حکام که نمی‌تواند پس از دوره 14 ساله خود دوباره منصوب شوند، رئیس و نایب‌رئیس می‌توانند چندین دوره خدمت کنند؛ برای مثال، آلن گرینسپن از سال 1987 تا زمانی که در 1 فوریه 2006 توسط «بن برنانکی» جایگزین شد، به‌عنوان رئیس هیأت‌مدیره خدمت کرد. هم‌اکنون ریاست فدرال رزرو را «جنت یلن» بر عهده دارد. وی از ۱ فوریه ۲۰۱۴ جانشین بن برنانکی شده است که به مدت ۸ سال رئیس بانک مرکزی آمریکا بود. یلن، نخستین زن در تاریخ ۱۰۰ ساله تأسیس بانک مرکزی آمریکاست که عهده‌دار این سِمَت می‌شود. وی از سال ۲۰۱۰ معاون رئیس بانک مرکزی بود.


مجالس شورای هیات مدیران

سه کمیته وجود دارند که توصیه‌های لازم در مورد مسائل مربوط به سیاست‌های پولی را به شورای حکام می کنند :[5]


1. مجلس شورای فدرال
مجلس شورای فدرال در همه اموری که در حیطه مسؤولیت هیأت قرار می‌گیرد، مشاوره می‌رساند. این مجلس شامل نمایندگان صنعت بانکداری است و با توجه به قانون فدرال رزرو به‌طور معمول در هر سال نیازمند 4 نشست است. جلسات معمولاً در اولین جمعه ماه‌های فوریه، مه، سپتامبر و دسامبر در واشنگتن برگزار می‌شود. هر بانک مرکزی منطقه‌ای یک نفر را به نمایندگی از منطقه انتخاب می‌کند. اعضای مجلس شورای فدرال به طور مرسوم 3 دوره یکساله خدمت می‌کنند و مجلس اعضای هیأت‌رئیسه را خودش انتخاب می‌کند.


2.مجلس شورای مصرف کننده
این شورا در سال 1976 تأسیس شد و هیأت فرمانداران را در محدوده مسؤولیتش تحت قانون حمایت از اعتبار مصرف‌‌کننده‌ها به طور خاص، و همچنین مسائل خدمات مالی مصرف‌‌کننده، مشاوره می‌دهد. اعضای این شورا هر دو نماینده منافع مصرف‌کنندگان و صنعت خدمات مالی هستند. شورا 3 بار در سال در واشنگتن دی سی نشست دارد و اعضای آن توسط هیأت فرمانداران منصوب می‌شوند و دوره خدمت آن 3 ساله است.
 

3.مجلس شورای موسسات صرفه جویی
مؤسسات صرفه‌جویی، مؤسسات مالی هستند که در درجه اول به عنوان سپرده‌گذاری پس‌انداز مصرف‌‌کننده‌ها از قبیل پس‌انداز و وام و یا پس‌انداز بانکی متقابل شکل گرفته است. در اصل، مؤسسات صرفه‌جویی به استفاده از وجوه سپرده خود در بازار مسکن محدود شده‌اند اما بعد از مصوبه 1980، این نهادها مجاز به ارائه طیف وسیعی از خدمات، از جمله وامهای تجاری و مصرف‌‌کننده هستند. به منظور حصول اطمینان از اینکه نیازهای نهادهای صرفه‌جویی در سیستم فدرال رزرو بر طرف می‌شود، مجلس شورای مؤسسات صرفه‌جویی شکل گرفت. این شورا 3 بار در سال در واشنگتن نشست دارد، و متشکل از نماینده مؤسسات پس‌انداز و وام، بانک‌های پس‌انداز مشترک و اتحادیه‌های اعتباری است. اعضا برای دوره 2 ساله توسط هیأت فرمانداران منصوب می‌شوند.

بانکهای فدرال رزرو منطقه ای

برای اطمینان از نمایندگی از همه مناطق، قانون فدرال رزرو، 12 بانک فدرال رزرو منطقه‌ای همراه با شعبه‌های مرتبط با آنها را ایجاد کرد. بانک‌های فدرال رزرو در چندین منطقه در سراسر کشور قرار دارند و هر منطقه‌ای با یک شماره شناخته می‌شود. بانک‌های رزرو در نواحی زیر واقع شده‌اند:

منطقه

شهر منطقه شهر
1 بوستون 7 شیکاگو
2 نیویورک 8 سنت لوییس
3 فیلادلفیا 9 ایالت مینه سوتا
4 کلیولند 10 کانزاس
5 ریچموند 11 دالاس
6 آتلانتا 12 سان فرانسیسکو

کمیته مشورتی برای بانک‌های فدرال رزرو منطقه‌ای

بانک‌های فدرال رزرو منطقه‌ای نیز از سیستم کمیته‌های مشورتی برای ارائه اظهار نظرهای خاص در مورد مسائل مهم منطقه‌ای بهره می‌برند و هر یک از بانک‌های منطقه‌ای کمیته مشورتی خود را تأسیس می‌کنند. برخی از کمیته‌های مهم‌تر در مورد موضوعاتی از جمله کشاورزی، کسب‌وکار کوچک، و نیروی کار اطلاعات به روزی را ارائه می‌دهند.

هیئت مدیره بانک فدرال رزرو منطقه ای

هر یک از بانک‌های فدرال رزرو منطقه‌ای، هیأت‌مدیره‌ای متشکل از سه کلاس A، کلاس B، و کلاس C مدیران است که کلاً 9 عضو دارد. همه مدیران باید از خارج از سیستم بانک فدرال رزرو باشند؛ به این معنی که آنها نباید در حال حاضر در استخدام بانک فدرال رزرو باشند. مدیران کلاس A و B توسط بانک‌های تجاری منطقه‌ای که به آن تعلق دارند، انتخاب می‌شوند و شورای فرمانداران در واشنگتن نیز مدیران کلاس C را منصوب می‌کنند. مدیران کلاس A نمایندگی بانک‌های تجاری را می‌کنند درحالی‌که مدیران کلاس B و C نماینده منافع عمومی ‌هستند. هیأت‌مدیره هر بانک مرکزی منطقه‌ای یک رئیس و یک معاون رئیس را کاندید می‌کنند و این نامزدها باید توسط هیأت فرمانداران تأیید شوند. [6]

وظایف بانک رزرو منطقه ای

مسؤولیت اصلی بانک‌های رزرو منطقه‌ای، ارائه اطلاعات منطقه خاص به هیأت فرمانداران است. این اطلاعات توسط کمیته بازار آزاد فدرال و هیأت فرمانداران برای برنامه‌ریزی در مورد تصمیم‌گیری‌های سیاست پولی مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین انتظار می‌رود که هیأت‌مدیره هر بانک مرکزی منطقه‌ای، نرخ بهره برای نرخ «پنجره تخفیف» بانک را توصیه کند. پنجره تخفیف یک سیاست پولی است که به موجب آن بانک‌های فدرال رزرو به مؤسسات سپرده‌گذاری برای سیال‌بودن بازار به منظور تسهیل در کارکرد صنعت مالی، پول قرض می‌دهند.
 

کتاب بژ

بانک‌های فدرال رزرو منطقه‌ای، خلاصه‌ای از شرایط اقتصادی منطقه خود را در آنچه در اصل با عنوان «کتاب قرمز» شناخته می‌شد، چاپ می‌کنند. این کتاب برای استفاده توسط هیأت فرمانداران فدرال رزرو طراحی می‌شد و برای عموم در نظر گرفته نشده بود. با این حال، در سال 1983، اطلاعات موجود در «کتاب قرمز» در دسترس عموم قرار گرفت. این گزارش به عنوان نشانی از تغییر در سیاست به رنگ مختلفی به چاپ رسید و در حال حاضر با عنوان «کتاب بژ » شناخته می‌شود.

کتاب بژ ، دو هفته پیش از هر یک از هشت نشست سالانه کمیته بازار آزاد فدرال منتشر می‌شود. هر یک از بانک‌های فدرال رزرو، اطلاعات ورودی شرایط اقتصادی منطقه خود را تهیه می‌کنند و این اطلاعات در کتاب بژ خلاصه و نتیجه‌گیری می‌شود.

 

 سیاست پولی فدرال رزرو

حکم فدرال رزرو که توسط مصوب 1913 فدرال رزرو توصیف می‌شود، شامل بخشنامه‌ای است که بانک فدرال ایالات متحده باید هدف‌هایش را به طور مؤثر در راستای اشتغال‌زایی حداکثر، پایدار نگه داشتن قیمت[7]،، و در تعادل نگه داشتن نرخ بهره درازمدت ارتقا دهد. در‌حالی‌که دید اجمالی این دستورالعمل‌ها نسبتاً مبهم هستند، با وجود این، حقیقت این است که اقتصاد ملی برای تبدیل‌شدن به سیستم‌های بسیار پیچیده با مجموعه‌ای از بین وابستگی‌های قابل شناسایی تکامل پیدا کرده است. این وابستگی بین بانک‌های مرکزی، به‌عنوان یک ابزار مالی، آنها را قادر می‌سازد تا روی مدیریت یک جنبه از اقتصاد با انتظار به‌دست‌آوردن نتایج معینی در زمینه‌های دیگر اقتصادی، تمرکز کنند. بانک فدرال ایالات متحده سه ابزار اصلی پولی دارد که عبارتند از:

الف) عملیات بازار آزاد فدرال رزرو؛
ب) برنامه پنجره تخفیف؛
ج) شرایط سپرده گذاری فدرال رزرو


عملیات بازار آزاد فدرال رزرو

مؤثرترین ابزار فدرال رزرو - و آنچه اغلب به آن وابسته است - خرید و فروش اوراق بهادار دولتی در بازار آزاد است که به‌طور ساده، به‌عنوان عملیات بازار آزاد شناخته می‌شود؛ با این فرض که به‌وسیله خرید و فروش اوراق قرضه دولتی - از جمله اوراق قرضه خزانه‌داری، لوایح و یادداشت‌ها- بانک مرکزی می‌تواند عرضه پول را کنترل کند.

برای مثال، اگر بانک فدرال می‌خواهد عرضه پول در یک مزایده را برای تحریک اقتصاد افزایش دهد، بانک فدرال اوراق بهادار را از نهادهای مالی خریداری می‌کند. بانک مرکزی این تراکنش‌های مالی را توسط حساب اعتباری مؤسسه فدرال رزرو منطقه‌ای خودش پرداخت می‌کند. همه بانک‌های عضو سیستم فدرال رزرو باید با فدرال رزرو حساب داشته باشند و یک مقدار حداقل اجباری باید در این حساب نگهداری شود. اکنون، با فروش اوراق بهادار به بانک فدرال رزرو، مؤسسه‌ای که بودجه را دریافت می‌کند، مازاد بیشتری از پول نقد دارد. این می‌تواند برای ارائه وام‌های تجاری اضافی و یا حتی برای قرض‌دادن به دیگر سازمان‌هایی که با کمبود پول نقد موقت مواجه هستند، استفاده شود. کمبود پول نقد ممکن است به علت فرایند غیرمنتظره پایان روز باشد که اتفاق رایجی است. مؤسساتی که با کمبود پول نقد مواجه هستند، می‌توانند از طریق بازار شبانه (به‌عنوان مثال انتقال وجوه فدرال) مبلغ لازم را برای داشتن کمینه مقدار ذخیره‌شان قرض کنند. بهره این وام‌ها به‌عنوان وجوه فدرال ارزش‌گذاری می‌شود، و این نرخ به طور طبیعی در پاسخ به شرایط بازار نوسان می‌کند؛
برای مثال، زمانی که پول اضافی در بازار شبانه وجود دارد، نرخ وجوه فدرال به علت عرضه فراوان پایین‌تر خواهد بود و مؤسسات وام‌دهنده نرخ درخواستی خود را به منظور رقابت کاهش خواهند داد. از آنجا که مؤسسات هم‌اکنون می‌توانند پول را با نرخ بهره پایین‌تر قرض بگیرند، نرخ وام‌های دیگر نیز - از جمله وام‌های تجاری برای کسب‌وکار و مصرف‌کنندگان - ممکن است سقوط کند که این به هزینه بیشتر منجر می‌شود.

این کار ممکن است مانند یک فرایند بسیار پیچیده به نظر برسد، اما در واقع کاملاً ساده است. با خرید اوراق بهادار از بانک‌های تجاری، بانک فدرال ایالات متحده این مؤسسات را با پول بیشتری تضمین می‌کند که آنها می‌توانند خودشان از آن استفاده کنند یا به سایر مؤسسات قرض دهند. قوانین پایه عرضه و تقاضا تعیین می‌کند که زمانی که عرضه از تقاضا بیشتر می‌شود، قیمت سقوط می‌کند و این دقیقاً همان چیزی است که در این سناریو اتفاق می‌افتد. البته، ممکن است بانک مرکزی تصمیم بگیرد که لازم است به علت نگرانی‌های ناشی از تورم، رشد اقتصادی را کاهش دهد. در این مورد، بانک فدرال از عملیات بازار آزاد برای کاهش عرضه پول استفاده می‌کند. برای این کار، بانک مرکزی به فروش اوراق بهادار دولتی به مؤسسات اقتصادی مبادرت می‌کند و این مبلغ به حساب فدرال رزرو گذاشته می‌شود. این مسأله موجب کاهش مقدار پول نقد موجود مؤسسات برای قرض‌دادن به نهاد‌های دیگر یا برای استفاده از وام‌های تجاری می‌شود؛ وام‌هایی که به افزایش نرخ بودجه فدرال منجر می‌شود. چون در حال حاضر مؤسسات مالی هزینه بیشتری برای به‌دست‌آوردن منابع مالی می‌کنند، این هزینه اضافی در نرخ‌های وام تجاری بالاتر منعکس می‌شود که می‌تواند هزینه‌های مصرف‌‌کننده و کسب‌وکار را از طریق هدف اصلی نشست بانک فدرال کاهش دهد.[8]
 

اعضا کمیته بازار آزاد فدرال رزرو

عملیات بازار آزاد فدرال رزرو توسط کمیته بازار آزاد(FOMC) داره می‌شود. این گروه، متشکل از 12 عضو رأی‌دهنده است که هفت عضو آن اعضای شورای فرمانداران بانک فدرال رزرو هستند و پنج تن دیگر از روسای فدرال رزرو منطقه ای. رئيس بانک فدرال رزرو نیویورک، عضو تمام‌وقت FOMC است، درحالی‌که رؤسای بانک‌های دیگر به صورت چرخشی با دوره‌های یکساله خدمت می‌کنند. با این حال، باید توجه داشته باشید که برای اطمینان از داشتن نماینده از همه مناطق کشور، تمامی‌ رؤسای بانک فدرال رزرو در جلسات FOMC شرکت می‌کنند. هنگامی که ‌رؤسای بانک‌های فدرال رزرو که در خدمت FOMC نیستند، در جلسات شرکت می‌کنند، از آنها رأی‌گیری نمی‌شود. کمیته بازار آزاد فدرال رزرو، هر سال 8 نشست برنامه‌ریزی‌شده را برگزار می‌کند. اعضای FOMC و همچنین اعضای غیر رأی‌دهنده بانک فدرال رزرو از این نشست‌ها برای ارزیابی شرایط اقتصادی فعلی جهان و تعیین پیش‌بینی رشد واقعی و اسمی‌ تولید ناخالص داخلی (GDP)، نرخ بیکاری، و تورم برای سال آینده استفاده می‌کنند. یافته‌های این نشست‌ها هر فوریه و ژوئیه در قالب گزارش سیاستگذاری پولی به کنگره تحویل داده می‌شود و باید به طور اجباری برای همه ‌معامله‌گران ارز در نظر گرفته شود.  آرشیو گزارش های سیاست های پولی  نیز در وب‌سایت فدرال رزرو قابل دسترسی است.


برنامه پنجره تخفیف

بانک فدرال رزرو همچنین سرمایه عملیاتی را برای نهادهای سپرده‌گذاری، تحت برنامه «پنجره تخفیف» تأمین می‌کند. اگر چه حجم پنجره تخفیف در مقایسه با مقدار پول مبادله‌شده از طریق عملیات بازار آزاد کم است، نرخ بهره پنجره تخفیف به طور دقیق توسط تحلیلگران بررسی می‌شود. این امر به این علت است که نرخ تخفیف - یا به عبارتی، نرخ بهره بانک‌های فدرال رزرو که به پول‌های قرض‌داده‌شده از طریق پنجره تخفیف تعلق می‌گیرد - تنها نرخ بهره‌ای است که فدرال رزرو به‌طور مستقیم تعیین می‌کند. درحالی‌که ممکن است به‌نتیجه‌رسیدن اقدامات بازار آزاد در تغییر نرخ‌های بهره بانک فدرال وقت‌گیر باشد، تغییر نرخ تخفیف نشانه شفاف و روشنی از تغییر در سیاست‌های پولی است. به همین دلیل، تغییرات نرخ تخفیف تقریباً بلافاصله به تأثیر گذاشتن روی نرخ بهره تجاری تمایل دارد. سه نوع پنجره تخفیف وام برای سپرده‌گذاری مؤسسات واجد شرایط وجود دارد:
ب- 1) اعتبار تنظیمی: برای کمک به مؤسسات سپرده‌گذاری برای مطابقت‌داشتن با نقدینگی کوتاه‌مدت؛
ب-2) اعتبار فصلی: برای کمک به مؤسسات سپرده‌گذاری برای مطابقت‌داشتن با نوسانات منظم و یا فصلی در تقاضا برای وام‌ها و سپرده‌ها؛
ب-3) اعتبار توسعه‌یافته: برای کمک به مؤسسات سپرده‌گذاری برای مطابقت‌داشتن با نقدینگی بلند‌مدت ناشی از شرایط غیرمنتظره و استثنایی.  [10]

این وام‌ها تنها در دسترس مؤسسات واجد شرایط است و باید دلایل موجه برای آن وجود داشته باشد و از وام‌گیرندگان انتظار می‌رود که تمامی ‌جایگزین‌های مناسب را پیش از درخواست برای پنجره تخفیف در نظر بگیرند. از لحاظ تاریخی، نرخ تخفیف در حدود یک درصد امتیاز بالاتر از نرخ وجوه فدرال است، اما در اوایل 2003، بانک فدرال ایالات متحده تغییرات قابل توجهی در برنامه‌های پنجره تخفیف اعمال کرد. با توجه به افزایش هزینه‌های اداری، این واقعیت وجود دارد که برخی از انواع وام‌های پنجره تخفیف استفاده نمی‌شون؛ برای مثال، وام‌های اعتبار توسعه یافته از سال 1995 تا به حال استفاده نشده است. [11]


شرایط سپرده گذاری در فدرال رزرو

بانک فدرال همچنین از حداقل مقدار ذخیره برای اعمال نفوذ بر نهادهای سپرده‌گذاری، به‌عنوان وسیله‌ای برای تحت تأثیر قراردادن نرخ بهره، استفاده می‌کند. برای آن دسته از نهادهایی که باید بودجه اضافی را از طریق سیستم انتقال وجوه فدرال قرض کنند، افزایش تقاضا می‌تواند به افزایش در نرخ بودجه فدرال منجر شود. سپس، هزینه اضافی متحمل‌شده توسط بانک‌ها در قالب نرخ‌های بالاتر به مشتریان حقوقی و مصرف‌کنندگان حقیقی منتقل می‌شود. از سوی دیگر، بانک مرکزی می‌تواند نرخ بهره تجاری را از طریق کاهش نیازها کاهش دهد. کاهش حداقل‌های ذخیره، به در دسترس بودن پول اضافی در سیستم بانکی منجر می‌شود و این معمولاً کاهش نرخ وجوه فدرال را به همراه دارد که سپس باعث کاهش در نرخ‌های تجاری می‌گردد. توجه داشته باشید که مبلغی که در حساب‌های فدرال رزرو نگهداری می‌شود باعث ایجاد بهره در مؤسسات نمی‌شود؛ بنابراین، به نفع آن مؤسسه است که مازاد ذخیره ممکن خود را قرض دهد، حتی اگر با کاهش در نرخ بهره روبه‌رو شود.


تقاضا برای ترازهای بودجه فدرال

سه عامل اصلی که تقاضا برای دسترسی به وجوه فدرال را تحت تأثیر قرار می‌دهند، عبارتند از:

8-1) ترازهای فدرال رزرو مورد نیاز
همانطورکه پیش از این گفته شد، همه بانک‌های تجاری، اتحادیه‌های اعتباری، و حتی شاخه‌های بانک‌های خارجی ایالات متحده باید حداقل تراز رزرو را حفظ کنند. بانک فدرال ایالات متحده تناسب حداقلی از ذخایر و مؤسساتی که کسری بودجه دارند، برقرار می‌کند.

8-2) تراز نقل و انتقالات قراردادی
 مؤسسات سپرده‌گذاری همچنین حساب ذخیره خود را در نقل و انتقالات معاملات مالی استفاده می‌کنند. با توجه به غیر قابل پیش‌بینی بودن مقدار مورد نیاز برای انجام نقل و انتقالات معاملات، مؤسسات می‌توانند با وضعیت کسری روبه‌رو شوند که آنها را به استفاده از سیستم انتقال وجوه فدرال برای جبران کسری مجبور می‌کند. همانطورکه پیشتر گفته شد، مؤسسات روی وجوه حساب‌های بانک فدرال رزرو بهره دریافت نمی‌کنند. برای کمک به مؤسسات سپرده‌گذاری، بانک فدرال ایالات متحده تراز نقل و انتقالات قراردادی را ایجاد می‌کند. این مقداری است که مؤسسات سپرده‌گذاری توافق می‌کنند که علاوه بر ذخیره حداقلی، آن را داشته باشند. این تراز نقل و انتقالات قراردادی به‌طور ویژه برای نقل و انتقالات مالی استفاده می‌شود. در مقابل، مؤسسه سپرده‌گذاری، اعتباری دریافت می‌کند که می‌تواند برای جبران برخی از هزینه‌های خدمات ارائه‌شده بانک مرکزی از آن استفاده کند. این خدمات شامل تسویه چک و انتقال الکترونیکی وجوه و اوراق بهادار است. توجه داشته باشید که اگر مؤسسه سپرده‌گذاری تراز نقل و انتقالات قراردادی را لحاظ نکند، هزینه سرویس اضافی برای مؤسسه ایجاد می‌کند.

8-3) تراز مازاد فدرال رزرو
طبعاً، مؤسسات سپرده‌گذاری به دنبال نگه داشتن کمترین وجوه مازاد ممکن در حساب ذخیره خود هستند؛ با توجه به اینکه این ترازها بهره کسب نمی‌کنند. با این حال، ممکن است برای مؤسسه سپرده‌گذاری لازم باشد تا به عمد وجوه مازاد را به‌عنوان حفاظت اضافی علیه حواله‌ای بیش از اعتبار شبانه و یا برای مطمئن‌شدن از اینکه مشمول الزامات ذخیره یا تراز نقل و انتقالات قراردادی نمی‌شوند، در حساب ذخیره خود نگه دارد. این بخش از تقاضای وجه ذخیره، تقریباً قابل پیش‌بینی نیست چراکه نیازها تا حد زیادی می‌توانند از روزی به روزی دیگر تفاوت کنند.

لینک های مرتبطبط

وب سایت بانک فدرال
تاریخ نشستهای FOMC
بن برناکی ،رییس بانک مرکزی آمریکا از سال 2006تا 31 ژانویه 2008 
 

 

مراجع

1. وب سایت آموزش بانک فدرال
2. وب سایت بانک مرکزی
3. وب سایت بانک مرکزی
4. " اهداف و کارکردهای سیستم فدرال رزرو " -- منتشر شده توسط هیات فرمانداران فدرال رزرو ، ژوئن 2005
5. بانک فدرال ریچموند
6. قانون فدرال رزرو 1913
7. " اهداف و کارکردهای سیستم فدرال رزرو " -- منتشر شده توسط هیات فرمانداران فدرال ، ژوئن 2005
8. سایت بانک مرکزی
9."پیشنهاد تجدید نظردر برنامه تخفیف های فدرال" -- مطبوعات بانک فدرال ایالات متحده ، مه 2002
10. "تحولات اخیر در وام های تخفیف" -- جیمز کلوز، بخش امور پول ، بانک فدرال رزرو

 

Copyright © 2010 of AryanGroup® - all rights reserved.     Main Page     About FXPedia